janinehageman.reismee.nl

Week 7!

Hujambo!

Afgelopen week ben ik begonnen in het nieuwe ziekenhuis en zoals jullie konden lezen was maandag gelijk een heftige dag. Het ziekenhuis in Arusha is het regionale ziekenhuis, waardoor er meer patiënten komen en er ook meer afdelingen zijn dan in het kleinere ziekenhuis in Tengeru waar ik de afgelopen weken heb gestaan. 

De spoedeisende hulp waar ik afgelopen week ben geweest zit in een tijdelijk gebouw, omdat er een nieuwe afdeling komt. De tijdelijke afdeling is alleen heel klein en ze hebben weinig materialen. Zo staan er 5 bedden en hebben ze 2 dokterstafels in dezelfde ruimte, wat door een provisorisch gordijn wordt gescheiden. Alle patiënten die acute zorg nodig hebben worden hierheen gebracht, maar dit zijn eigenlijk alleen patiënten die heel ziek zijn, denk aan een longontsteking, een heel lage bloedsuikerspiegel en patiënten die bewusteloos worden gevonden. Helaas komen er geen patiënten met wonden of trauma's, wat ik erg jammer vind. 

Op dinsdag lag er een jochie van 3, die een steentje in zijn oor zou hebben. Ze hebben hem een hoop kalmerende middelen gegeven in de hoop dat ze het steentje konden verwijderen, maar dit is niet gelukt. Van de medicatie werd het jochie super onrustig, maar daar deden ze niets aan. Hij begon te slaan, schoppen en probeerde uit bed te klimmen, maar dit kwam dus allemaal door de medicatie. Uiteindelijk is dan toch z'n moeder gekomen, maar het was gewoon wachten totdat het was uitgewerkt. Conclusie, een hele hoop medicatie geven, het steentje niet verwijderd, dus dan maar opnemen op de kinderafdeling om het morgen nog eens te proberen. Ook lag er een meisje van 16, wat goed Engels sprak en benauwd was. Ze zeiden dat het een astma aanval was, maar na wat praten met haar, bleek ze een paniekaanval te hebben gehad tijdens een tentamen op school. Een tijdje met haar gekletst en toen mocht ze weer lekker naar huis en had ze nergens meer last van gelukkig. 

Woensdag was een dagje zonder ziekenhuis, omdat Kaat, de nieuwe vrijwilliger, aangekomen is! Na een ochtendje lekker relaxen en serie kijken ben ik met haar naar Arusha gegaan voor wat boodschappen en een simkaart. Ook lekker wat gedronken bij een cafeetje. Na 2 indrukwekkende dagen in het ziekenhuis was ik erg blij met deze dag en voelde ik me weer wat beter. In de supermarkt heb ik lekker een magnum gehaald, koud eten en drinken is hie namelijk vrij weinig te vinden, omdat ze geloven dat je van koud eten ziek wordt. Zo vragen ze ook altijd als je wat drinken bestelt, of je het koud of warm wil hebben. Maar ja, frisdrank die hier buiten de koelkast staat met 25 graden, daar word je niet echt vrolijk van. Een ijsje is dan ook een heerlijk geniet momentje!

Donderdag met nieuwe moed wel weer naar het ziekenhuis, maar dat was gauw verdwenen. Omdat alles in het Swahili gaat en de artsen en verpleegkundigen bijna niets vertalen, ook niet als je erom vraagt, voel ik me vaak erg nutteloos. Ik heb wel een vrouw met een post natale psychose, 30 dagen na haar bevalling, naar de afdeling gebracht, maar ja een brancard duwen is nu niet het meest uitdagende. Ook werd een bejaarde vrouw bewusteloos binnengebracht door haar familie. Nadat ze al een half uur op het bed had gelegen, gingen ze eens kijken en bleek haar bloedsuikerspiegel 1,3 te zijn, wat veel en veel te laag is. Hierdoor was ze ook bewusteloos geraakt. Het lukte de verpleging niet om een infuus te prikken om suiker te geven en de vrouw is dan ook overleden. Tijdens het registreren van het overlijden kwam ik erachter dat het al de 4e overleden patiënt van die dag was en dat er iedere dag 4-8 patiënten overlijden. Hierna ben ik dan ook lekker naar huis gegaan. 's Middags heb ik mijn Afrikaanse vlechtjes eruit gehaald, dus ik heb mijn eigen haar weer terug!

Toch de motivatie gevonden om vrijdag nog een dagje naar de spoed te gaan en zowaar mocht ik gelijk een malaria test afnemen, het is maar een vingerprik, maar ik had eindelijk het gevoel dat ik er niet helemaal voor niets stond. Dat ze daarna de malaria test gewoon hebben laten liggen, tja.... Ook heb ik zeker 10 bloeddrukken handmatig gemeten, dus die handeling heb ik hier wel goed kunnen oefenen. Er lag een jongeman op de brancard midden op de afdeling, niet in een bedje, maar ze hadden hem daarop laten liggen. Na 2 uur kreeg ik ineens de opdracht om de schaafwonden op z'n voet te verbinden, dus daar begon ik vol enthousiasme aan. Helaas van korte duur, want ik deed het natuurlijk niet op de manier van hier, dus alle gaasjes werden er weer afgetrokken. Daarna de jongen naar de afdeling gebracht, maar wat hij nu mankeerde, niemand die me het vertelde. Verder lag er een hele zieke patiënt aan het zuurstof, waarvan ik vreesde dat hij ging overlijden. Ik ben dan ook vroeg weggegaan en op de terugweg heb ik gezellig met de andere meiden uit het huis kip gegeten bij een lokaal barretje. Avonds zijn we bij een bar België-Brazilië gaan kijken, wat een zenuwslopende wedstrijd als je tussen allemaal Belgen zit, maar ze zijn door! 

Gisteren na een rustig ochtendje lekker naar het zwembad geweest, waar ik hopelijk wat bruiner ben geworden en heerlijk van het zonnetje heb genoten! Op zaterdag krijgen we altijd frietjes met kip als avondeten, wat erg lekker is. Daarna lekker een avondje spelletjes gespeeld met de meiden. 

Vanochtend heerlijk uitgeslapen en we zouden naar Lake Duluti, een meer hier in de buurt, gaan wandelen, alleen regende het toen we wakker werden. Dus vanochtend maar lekker beetje serie gekeken en getekend en gelukkig was het na de lunch wel droog en konden we er alsnog naartoe wandelen. Ruim 45 minuten lopen vanaf het huis, maar het is wel leuk om zo de omgeving wat meer te verkennen. Het meer zelf stelt weinig voor en je kan er ook niet omheen lopen helaas, dus zijn we aan het water wat gaan drinken. Ineens was er commotie op het terras, want wat bleek, er zaten 2 toecans in de boom! Helaas was ik niet snel genoeg met m'n camera en vlogen ze weer weg, maar wat een prachtige vogels. Via de supermarkt, met uiteraard een ijsje, weer terug naar huis, voor een relaxed avondje. 

Als het goed is kan ik morgen op een andere afdeling beginnen, dus met nieuwe motivatie richting het ziekenhuis, in de hoop dat het daar beter gaat bevallen!

Voor nu, hakuna matata, en proberen te genieten van iedere dag die ik in dit prachtige land mag verblijven!

Liefs,
Janine

Reacties

Reacties

Cécile Janssens

Hou vol, lieffie! Het komt goed. Het is een prachtig land met een ander perspectief, maar hou vol! En goed dat je niet vergeet te genieten.

Yvonne

Zit nu in Berchem bij onze kleinkinderen. Afgelopen vrijdagavond hebben wij de Rode Duivels bij je ouders gekeken. Fantastisch dat ze hebben gewonnen, temeer daar onze kleinkinderen in België geboren zijn. Chloe zat helemaal in vol ornaat de eerste helft te kijken. Morgenavond kijken we samen, en Adrie wederom bij je ouders.Heb een leuke foto, alleen geen idee hoe ik dat moet inpassen in dit verhaal. Dus app hem door naar je moeder en zij kan hem misschien doorsturen.Geniet nog van alles, liefje groet van ons allemaal

Marie-Jose Janssens

Wat een verhaal, als je hier woont kun je dat bijna niet geloven. Kan mijzelf voorstellen dat je jezelf af en toe nutteloos vindt zijn. Maar je doet andere ervaringen op zowel in het ziekenhuis als daarbuiten.
Zonder de Afrikaanse vlechtjes herken ik je weer. Goed van jullie om de Belgische voetballers aan te moedigen. het is altijd gezellig om tussen de Belgische mensen te zitten. ( ik zou niets anders durven te zeggen) Gewoon volhouden, genieten, cultuur en natuur opsnuiven en het gaat zeker verder wel lukken.Lieve groetjes

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!